Voorbeelden bestuurdersaansprakelijkheidsrisico’s
Het aantal claims voor bestuurdersaansprakelijkheid neemt elk jaar toe. Toch komen dergelijke claims slechts incidenteel in het nieuws. Organisaties houden dit liever buiten de publiciteit en vaak worden zaken geschikt. Met onderstaande schadevoorbeelden in de vorm van een beknopte casus kunt u zich een beeld vormen van het aansprakelijkheidsrisico.
1. Bestuurder waarborgmaatschappij moet miljoenen betalen
De rechtbank in Zutphen heeft X., bestuurder van waarborgmaatschappij Y., veroordeeld tot betaling van zeker € 2,5 mln aan de curator van de failliet verklaarde garantieverzekeraar. De rechter heeft geoordeeld dat er sprake is geweest van onbehoorlijk bestuur. Y. garandeerde de juiste oplevering van nieuwbouwwoningen in het geval de aannemer failliet mocht gaan en werd in oktober 2003 failliet verklaard, nadat eerder de noodregeling was uitgesproken over het bedrijf. De rechter heeft nu geoordeeld dat X. door het niet tijdig publiceren van de jaarcijfers "zijn taak kennelijk onbehoorlijk heeft vervuld en dat wordt vermoed dat deze onbehoorlijke taakvervulling een belangrijke oorzaak is van het faillissement". Y. ook actief in Duitsland, ging failliet, nadat in 2003 een aantal Duitse aannemers omviel. Met herverzekeraar bestond bovendien een conflict over de richtlijnen voor acceptatie van risico's. Zo'n 25% van de door Y. geaccepteerde bouwbedrijven is failliet gegaan; curator schat dat er nog een faillissementstekort van € 20 mln bestaat. X. moet behalve de € 2,5 mln ook de na vereffening nog resterende schuld betalen, zo heeft de rechtbank bepaald.
2. Het bestuur van een middelgrote holdingmaatschappij met een aantal handelsondernemingen onttrekt doelbewust vermogen aan een zwaar verliesgevende dochter met de gedachte het vermogen op die wijze voor de groep veilig te stellen. De dochter gaat inderdaad failliet en de crediteuren blijven met lege handen achter. De curator stelt de bestuurders van de holding persoonlijk aansprakelijk namens de benadeelde crediteuren van de failliete dochter.
3. De DGA van een textielbedrijfje importeert fijne zijde uit Sri Lanka vanwege de zeer goede kwaliteit, hoewel hij weet dat het risico groot is dat door de jaarlijkse overstromingsproblematiek niet kan worden geleverd. De levering blijft inderdaad uit, waardoor de halfjaarlijkse haute couture collectie van een zeer trendy ontwerper grote vertraging oploopt… Zozeer zelfs dat deze collectie pas tegen het vallen van de herfst gereed is en de verkoopcijfers uiteraard schrikbarend laag zijn. De ontwerper stelt de DGA persoonlijk aansprakelijk. De aanspraak baseert hij op het gegeven dat de DGA onnodig risico heeft genomen, waardoor zijn contractspartner, de ontwerper, financiële schade heeft geleden.
4. Een meubelfabriek en een modebedrijf richten een joint-venture op om samen een modieuze bankstoffenlijn te ontwerpen, te produceren en op de markt te brengen. De investeringen van beide partijen zijn omvangrijk. Door gebrek aan een gedegen marktonderzoek blijkt pas in de laatste fase dat de belangstelling voor deze producten zeer gering is. De joint-venture wordt dan ook na korte tijd ontbonden. Dit mislukte avontuur brengt de meubelfabriek financieel op de rand van de afgrond en de verantwoordelijke directie neemt ontslag. Er treedt een nieuw bestuur aan, dat al snel besluit om de voormalige directie persoonlijk aansprakelijk te stellen voor de financiële schade.
5. Het bestuur van een scheepswerf is in een opperbeste stemming. Er is een overeenkomst getekend voor de bouw van twee zeer grote baggerschepen. In plaats van winst te kunnen boeken bedraagt het verlies echter ruim 25 miljoen euro. Dit luidt het faillissement in van de scheepswerf. De curatoren stellen dat het contract voor de bouw van deze schepen voor de werf organisatorisch en financieel een maatje te groot is geweest. Onder andere was het eigen vermogen te laag om de financiering van materialen te dekken. De curatoren stellen de bestuurders persoonlijk aansprakelijk.